soulfood (boek / getuigenis)

titelAls ik mijn leven moet samenvatten in enkele quotes, dan zou ik zowat de helft uit de memoires van Elizabeth Gilbert – Eat Pray Love – kunnen citeren. Gilberts soms gekke gedachtekronkels en hersenspinsels lijken vaak recht uit mijn hoofd gestolen, met die nuance dat waar het voor mij vaak nog één grote chaos en warboel is, zij orde op zaken schept. Eén quote in het bijzonder ligt me nauw aan het hart…

Voor wie het boek nog niet gelezen heeft, schets ik graag nog even de korte inhoud: niet lang na haar 30ste verjaardag kan Liz Gilbert – Amerikaanse schrijfster met man, huisje, tuintje, boompje, maar nog geen kinderen – op een doordeweekse nacht de slaap niet vatten. Onaangekondigd en geheel uit het niets, wordt ze plots overvallen door (relationele) twijfels, (existentiële) vragen en een beklemmend gevoel van angst. Deze nacht vormt het begin van een lange lijdensweg (scheiding en depressie) en zware identiteitscrisis, maar tegelijkertijd ook van een plezierige, boeiende, rijke en spirituele zoektocht naar zorgeloosheid, genot, zichzelf en God (die vrij valt op te vatten en in mijn interpretatie haar innerlijke stem is). Door zich een jaar lang af te zonderen in Italië, India en Indonesië – de landen waar genot en meditatie het hoogst in het vaandel worden dragen – hoopt ze een antwoord te vinden op al haar vragen.

Natuurlijk is dit boek – zoals elk ander – vatbaar voor interpretatie (afhankelijk van met welke bril je’t bekijkt en hoe je zelf in het leven staat), maar één ding is zeker: you’ll either love it (“pittig geschreven – en met metaforen doorspekt – inspirerend, hoopgevend verhaal”) or hate it (“deprimerende en zweverige zever”). Deze persoonlijke getuigenis – en de volgende quote in het bijzonder – heeft mij alvast geholpen bij de (h)erkenning van mijn eigen kleine crisis.

quote gilbert 02 met zNet zoals Liz, heb ik mijn 30-things-to-do-before-I’m-30-lijstje ooit (zes jaar geleden toen ik afstudeerde, om precies te zijn) bewust aan de kant geschoven om aan onze toekomst te werken (de voorgeschreven “Belgian dream”). Ik was tenslotte al zeven jaar samen met mijn jeugdliefde, dus de kans dat we tegen mijn dertigste onze twee kindjes zouden willen opvoeden in een – hoera, bijna afbetaald – groot huis net buiten de stad (van waaruit ik vrolijk met de auto naar mijn eigen goed draaiende zaak zou pendelen), was niet onrealistisch. Dat die toekomst me toen niet als muziek in de oren klonk (ik droomde van een avontuurlijker leven in het zonnige Zuiden) was niet erg, want “dat komt nog wel”.

Maar het kwam niet en op 3 april 2014 – mijn dertigste verjaardag en de deadline voor de start van die toekomst – maakte ik de balans op: geen huwelijk, geen kindjes, geen eigen zaak… maar wel a whole lof of nothing. In plaats van de perfecte (schoon)dochter en het ideale lief was ik een fantastische …mislukking.

For the longest time you can convince yourself that you’ve just wandered off the path, that you’ll find your way back to the trailhead any moment now. Then night falls again and again and you still have no idea where you are… Naarmate de jaren vorderden en de toekomstplannen concreter werden, begon ik me alsmaar ongelukkiger te voelen, terwijl ik eigenlijk niets had om over te klagen: ik kreeg enorm veel steun van mijn lieve vriend en onze ouders in het bouwen aan onze toekomst. We kregen zelfs een prachtig huis in onze schoot geworpen; iets waar iedere normale twintiger blij mee zou zijn, dus waarom gedroeg ik me dan als “een ondankbaar en koppig kreng?” De mensen die ik het liefst van al zie (onbewust) kwetsen – door mijn koppig verzet en tegendraads gespartel (ik voelde me gevangen in mijn gouden kooi) – was wel het laatste wat ik wou, dus probeerde ik mezelf er keer op keer van te overtuigen dat die toekomst mijn droom was. Ik wou er ook in geloven. Op dat moment besefte ik nog niet dat ik verdwaald was, “lost in the woods (…) so far off the path, that [you] don’t even know from which direction the sun rises anymore.”

Tijdens het lezen van Eat Pray Love kregen mijn abnormale en onverklaarbare ups en downs van de laatste jaren plots een naam en een gezicht: identiteitscrisis (en kreeg ik het geruststellende gevoel dat ik niet alleen / superabnormaal ben). Intussen wonen we iets meer dan een jaar in het huis, dat symbool stond voor mijn afkeer tegenover de voorgekauwde toekomst en waar ik al mijn pijlen op had gericht. Sinds die ene Aha-erlebnis heb ik alvast geleerd om de link huis-toekomst te laten varen (maar er de grote voordelen van in te zien: dak boven mijn hoofd, dicht bij mijn familie,…) en me te focussen op het echte probleem: mezelf! Wie ben ik? Wat wil ik? Wat kan en moet ik nu doen? 

Voor de eerste keer heb ik het gevoel dat ik de weg naar het juiste pad heb gevonden: in plaats van voortdurend ter plekke in cirkeltjes rond te draaien (en tot in den treure te treuren), kan ik eindelijk met mijn (en bijgevolg ons) leven beginnen! Want, weet je wat? In tegenstelling tot wat algemeen beweerd wordt – en wat ik jarenlang geloofd heb – stopt het leven niet op je dertigste: die 30-to-30 bucket list hoeft de vuilbak niet in, maar kan tot in de eeuwigheid verlengd worden. Om het in de woorden van Ketut Liyer te zeggen: zolang ik nog tanden heb, is een roadtrip door Amerika (één van de puntjes op mijn lijst) mogelijk.

Ik zie ook alsmaar meer 30+ vrouwen die een nieuw leven beginnen én er bovendien nog eens stralend uitzien! Die vrouwen – waaronder Liz Gilbert – zijn mijn nieuwe rolmodellen. Datgene wat zij allemaal gemeen hebben, is zelfvertrouwen en een grote eigenheid, want – hoe egoïstisch het ook mag klinken – alleen door eerlijk te zijn ten opzichte van wie jij bent en wat jij voelt (en niet wie je zou moeten zijn of wat je zou moeten voelen) kan je de best mogelijke versie (gelukkig en vrij) van jezelf aanbieden aan de buitenwereld. Door dat tikkeltje egoïsme (van jezelf houden), word je vanzelf altruïstisch (als je gelukkig bent, is niets je nog teveel).

Net zoals kennis het begin is van alle wijsheid, was Eat Pray Love voor mij het begin van innerlijke rust. Mijn goede voornemen voor 2015 wordt bijgevolg: me niet meer laten opjagen door – goedbedoelde – vragen als “Wanneer beginnen jullie aan kindjes?” en “Wanneer gaan jullie trouwen?”, maar genieten van het leven zoals het zich natuurlijk en zonder druk aandient.

Advertenties
soulfood (boek / getuigenis)

2 gedachtes over “soulfood (boek / getuigenis)

  1. Leuke site! Erg herkenbaar. We zijn met onze dochter momenteel ook hiermee (dieet voor fructose intolerantie) bezig. Hele weg, al twee jaar zoekende naar de oplossingen. Zelf heb ik ook een site gemaakt omdat in onze familie intoleranties veel voorkomen. Als je interesse hebt: http://www.fructoosje.nl

    Wellicht kunnen we elkaar helpen met leuke tips/recepten.

    Veel sterkte er in ieders geval mee!

    M.vr.gr.

    Christa Kunzeler-Lemmen

    Like

  2. Dag Christa! Dankjewel voor je reactie! Oh, fijn dat jij ook een website hebt (net gekeken: een hele leuke trouwens), want het is inderdaad heel moeilijk om er veel informatie over te vinden. Ik ga jullie zeker volgen :-) Groetjes, Caroline

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s